Jlasa

Avenntan

Jlaandinn

Jlablm

Jladagarnir

Jladagatali

Jlaeftirvntingin

Jlafndur

Jlagjafir

Jlagrn

Jlahefir

Jlakerti

Jlakvejur

Jlaktturinn og Grla

Jlaljs

Jlamatur

Jlanetkrkjur

Jlasagan

Jlaskraut

Jlasveinarnir

Jlasngvar

Jlatr

Jlaundirbningur

Jlaupphafi og trin

Efnisyfirlit

Gestabkin

 

TVR JLANTUR

Sagan gerist b einum ar sem allt flki hafi fari til messu jlantt nema vinnukona ein sem var heima og gtti bsins. egar hn hafi loki vi heimilisstrfin settist hn rm sitt, kveikti kertaljs og fr a lesa bk.

A stuttri stundu liinni komu tv brn inn bastofuna og lku sr um stund, en seinast lgu au hendur snar skaut vinnukonunnar, en hn tk kerti sitt og skipti v rj hluta og gaf sinn rijung hvoru barni, en tti sjlf einn. hrnai yfir brnunum og hlupu au v nst gl burtu.

Skmmu sar kom maur kjl inn bastofuna, hann heilsai henni bllega og vildi f hana til fylgilags me sr, en ess var engi kostur; og fr hann burtu vi svo bi.

v nst kom inn til hennar kona, hn heilsai henni og akkai fyrir brnin sn. Tk hn upp hj sr rautt kli og sagist hn vilja gefa henni a fyrir brnin sn og fyrir a a hn vildi ekki ast manninn sem til hennar hafi komi. v nst gekk hn burtu.

egar heimilisflki kom heim fr kirkju s hsmirin pilsefni hj vinnukonunni og fundai hana mjg af v. Grfst hn vandlega eftir hvernig hn hefi fengi a, en vinnukonan vildi eigi segja fr v.

Lei svo fram a jlum veturinn eftir a ekkert bar til tinda. Hsmirin lt allt flk fara til kirkju, en var sjlf heima a essu sinni. egar hn hafi afloki heimastrfum snum settist hn upp rm me ljs og fr a lesa bk.

komu brnin sem fyrr og lku sr pallinum, en egar au lgu hendur skaut henni sl hn r, svo brnin hlupu burtu grtandi.

N kom kjlmaurinn til hennar og heilsai hann henni bllega og mltist til ess sama vi hana og vi vinnukonuna. Hugsai hn me sr a essi maur hefi gefi vinnukonunni pilsefni og var strax vi bn hans. San fr hann burtu.

kom konan til hennar og tk hgri hnd hennar og sagi a hn mundi hafa flengt brnin sn me henni og klappa manninum snum, og lagi hn a hana a hn skyldi henni aldrei jafng vera og fr svo burtu, en konan missti afli r hendinni.

(jsagnasafn Jns rnasonar)

 

 

lfar jlantt

b einum Eyjafiri var s atburur hverja jlantt egar flk fr til kirkju a s sem heima var bnum var einhverja su illa tleikinn, dauur ea vitstola o. s. frv. Var a eina jlantt a flk fr til kirkju eftir vanda og var ekki eftir heima nema einn kvenmaur. Svo um nttina egar flki var komi sta settist konan vi rm sitt og fr a lesa bk, en kertaljs brann ar bori hj henni. En egar hn hafi annig seti um stund komu rj brn inn bastofuglfi og fru a leika sr; lku au sr marga vegu og fru loksins leikinn upp pallinn ar sem stlkan sat og svo fru au a klifra upp um hana og leika sr vi hana. Hafi hn lti sem hn si au ekki, en n var hn bl vi au og klappai hendurnar eim. Fru au a fitla ljsi; tk hn kerti og skipti v fjra parta og kveikti hverjum stf, fkk svo snu barni hvern kertispart, en hafi einn stfinn sjlf. Uru brnin miki kt og hlupu burtu hvert me sitt ljs. En a stundu liinni kom inn kallmaur og settist hj stlkunni og var miki blur bragi, en hn lt sem hn si hann ekki. Gjrist hann frekari startilraunum snum. Var hn alvarleg og sagi honum vri ekki til neins a fara ess leit, "v g sinni aldeilis ekki staratlotum num," mlti hn. Sneyptist hann og fr v nst burtu. En a stundu liinni kom inn kona blkldd og hlt stokk undir hendinni; gekk hn a stlkunni og mlti: "Litlu get g n launa r fyrir a sem varst g vi brnin mn og ekki g vi manninn minn; samt svo g sni lit v skaltu eiga ftin sem eru stokknum eim arna, en varastu nokkur viti hvernin eim stendur fyr en nstu jl eru liin." Fkk hn stlkunni stokkinn og fr ar eftir burtu. Lei svo til ess flki kom fr kirkjunni. Uru menn glair er eir su stlkuna glaa og heila hfi, en engum sagi hn fr v sem fyrir hana bar. Lei svo tin til ess um sumari. Einn urrkdag breiddi stlkan ftin r stokknum t, en er bndakonan s ftin var hn uppvg af girnd ftunum og spuri stlkuna hvar hn hefi fengi au. En hin kva hana a engu skipta. ttist konan vita a hn hefi eignast au um jlin. Og um nstu jl egar flk fr til kirkju sagi bndakona a hn tlar a vera heima. kti bnda a illa og vildi hn fri me sr, en hn kvast heima vera og hlaut svo a standa. Fr san allt flk til kirkju jlanttina utan bndakona var heima. Sat hn inni og las bk og hafi hj sr kertaljs. Komu rj brn inn glfi og fru a leika sr, en er au hfu leiki sr ar um stund fru au leikinn upp til konunnar og lku sem ur; var hn fin vi og hastai au, en au hldu fram og fru a fitla ljsi; geri konan sr alvru, tk vnd og flengdi brnin. Hlupu au grtandi burtu. En a stundu liinni kom inn maur og settist hj konunni hr vimti; var hn engu sur bl vi hann og lt hann mtmlalaust f ll au staratlot er hann vildi. En er au hfu leiki sem au lysti fr hann burtu, og brtt kom inn kona, gekk a bndakonu og tk hnd henni og mlti: "Er etta ekki hendin sem flengdir brnin mn me og klappair manninum mnum?" Gat hin ekki bori a af sr. Mlti s akomna: "a legg g a essi hnd skal visna og r a bana vera. Skalt hafa a fyrir illsku na." San fr hn burtu, en konan bei ess a flki kom fr kirkjunni. Hafi hn fengi vanheilsu og var hendin orin afllaus. Sagi hn fr v er fyrir hana bar um nttina. Sagi og vinnukonan fr v er fram vi hana kom hina fyrri jlantt og sndi ftin og vru a kvenft og svo g a menn ktust valla hafa s svo g kli, og naut hn eirra vel og lengi, en vanheilsa konunnar fr vxt ar til hn d af v um sir.
 

Andi liinna jla

Sast uppfr 6-12-2006